Lokale lekkernijen en een beetje aandacht
De leeshonger van zijn hoofdpersoon Metin wordt aangewakkerd door stripboeken van De Hulk, iets wat mij als docent Nederlands vrolijk stemt. Ik ben voorstander dat ieder kind vooral veel moet lezen, wat hij of zij ook 'leuk' vindt. Metin hunkert naar positieve aandacht van zijn vader, maar het verhaal verloopt niet voorspoedig. In de ogen van de tiener leeft zijn vader het leven waar hij van gedroomd had: "een leven zonder verantwoordelijkheid of binding met een gezin, mede mogelijk gemaakt door de uitkering en de kinderbijslag die de staat hem trouw verschafte". De woordkeuze en zinsopbouw zijn prima, leest vlot en schetst bijna een visueel beeld van de situatie waarin Metin zich bevindt. Je merkt echter dat dit door een belezen volwassene is geschreven. Dat kan natuurlijk niet anders, maar de verhaallijn wekt de suggestie dat je door Metins ogen zijn wereld aanschouwt. Het komt wat mij betreft daardoor soms iets te kunstmatig over. Hij zet zijn vader veelvuldig in verschillende bewoordingen neer als complete nietsnut en profiteur is soms iets teveel van het goede. Je krijgt al een hekel aan zijn vader, op zich is het goed dat een schrijver dat weet over te brengen, maar het is nogal overdone.
 |
| Of Metin Ron Brandsteder echt heeft ontmoet? |
Wat wel heel goed is, dat je als 'leeftijdsgenoot' bij de aanknopingspunten van die tijd 'oh ja' denkt. Hij neemt je - mij in ieder geval - mee in de tijd van het voor de tv zitten en kijken naar Rons Honeymoon quiz (met de openingstune van dit fragmentje komt de herinnering direct weer naar boven) , the A team en andere series uit die tijd.
Isik tipt in verschillende 'hoofdstukken' telkens diverse maatschappelijk problemen aan, maar verzuimt om er echt een standpunt over in te nemen. Wellicht is dat bewust, voor mij voelde het wat onaf. Zo beschrijft hij dat hij ondanks zijn cito-uitslag en capaciteiten aanvankelijk toch een lager schooladvies krijgt. Helaas is dit nog steeds een maatschappelijk probleem: kinderen van 'kansarme' ouders krijgen nog steeds een lager schooladvies. In deze situatie is het echter te danken aan de vasthoudendheid van - nota bene - zijn vader dat hij toch in een vwo-klas wordt geplaatst. Of de auteur hier feit en fictie door elkaar gebruikt, kan ik niet zeggen. Af en toe bekruipt mij het gevoel dat hij door het optekenen van zijn jeugdherinneringen de ongelijkheid in de maatschappij aan de kaak wil stellen. In ieder geval geeft deel I je inkijkje in Metins jeugd, je loopt met hem mee door de Bijlmer en voel je de constante afwijzing van met name zijn vader. Als hij een beetje aandacht zou krijgen, zou zijn wereld een beetje mooier zijn.
Dat de maatschappij hem en zijn familie niet heeft opgenomen, is iets wat de lieftallige oude dame Tokue is overkomen. Zij speelt de hoofdrol in (zie eerdere blog Japanse An) de film An waarbij zij met haar puurheid levensvreugde weet te schenken aan iedereen die daarvoor openstaat.
Ondanks dat zij, met haar beperkingen als gevolg van de ziekte lepra, veel tegenslagen heeft gekend, is zij in staat licht en vrolijkheid te brengen in het leven van de eenvoudige koekenbakker Sentaro. Niet alleen bij hem, maar ook wij werden gewoon vrolijk van haar verschijning. Er wordt weinig gesproken, dat is ook niet nodig. De beelden, het geluid en Tokue zorgen ervoor dat je met een glimlach achterblijft.
Feitje: in Japan mochten de leprapatiënten pas in 1966 naar buiten. Tot daarvoor was onder andere artikel 15 van toepassing: De opgenomen patiënten mogen het landelijk leprosarium niet verlaten Lepra in Japan - https://nl.abcdef.wiki/wiki/Leprosy_in_Japan
Als je de film in dit licht beschouwt, komt de bijzondere kracht die Tokue uitstraalt wellicht nog meer binnen. Aandacht maakt alles mooier.
Reacties