Flanders Field en Danielle & Ferry

 In Flanders Fields, Ieper België

In het schattige dorpje Ieper het museum In Flanders Fields museum bezocht. Uiteraard eerst via app toegang geboekt; eerstvolgende mogelijkheid om 11.00u. Tijdens het ontbijt besloten om dit museum te bezoeken en ook ergens een loopgraaf in te lopen. Ik had dat al eerder eens gedaan met een schoolreisje bij Fioretti en was erg onder de indruk. Wist niet meer precies hoe dat private museum heette, maar via internet ontdekt dat dit waarschijnlijk Hill 62 was (bezoekje zie latere blog). Voordat we het museum bezochten nog een ouderwets boekhandel met kantoorbenodigdheden en printers. Er was zelfs een e-mailservice; de dames die ons hielpen met het tonen van verschillende globes maakte het geheel compleet. Leek alsof we even terug in de tijd waren. Schitterende lichtbruine globe op houten standaard van Murat gekregen. Staat heel mooi in onze woonkamer (heb ik direct weer aanleiding om mooi tafeltje te kopen).

Het museum
In het centrum was dus het In Flanders Field museum bezocht: de tentoonstelling liet de drie veldslagen zien. Deze loopgravenoorlog heeft zoveel - altijd onnodige - levens gekost. De omstandigheden waren bijna voelbaar, naast uitgestalde attributen met bijschriften werden er ook verhalen vanuit verschillende personen verteld. Bijzonder om het verhaal van de Duitse gasaanval vanuit het perspectief van een Duitse officier te horen. De oorlog die vier jaar duurde kende op 22 april 1915 een nieuw strijdmiddel: gas. De Duitsers waren de eerste die dit wapen uitprobeerden. Het zorgde vooral voor vele vreselijke verminkingen en leidde niet altijd tot de dood. Dat niet alle soldaten aan hun verwondingen overleden, werd verteld door hoofdzuster Ellen Newbold la Motte. Haar huiveringwekkende verhaal (op een heel andere manier huiveringwekkend dan de film Caupernaum, zie eerdere blog) werd via een scherm waar zij op was geprojecteerd verteld. Las in het boekje later dat zij haar relaas had opgetekend in The Backwash of war maar dat dit aanvankelijk verboden werd in verband met het negatieve beeld. Alsof er iets positiefs aan oorlog mogelijk is.

Een van de verhalen die zij vertelde is hoe een jonge officier zijn naderende dood niet onder ogen wilde zien. Hij was er zo slecht aan toe dat een majoor hem met al zijn onderscheidingen decoreerde. Hij wilde helemaal nog niet sterven en derhalve niet dat hij werd gedecoreerd. Het mocht echter niet baten; de hoofdzuster had instructies gekregen om de pijn zoveel mogelijk te verlichten door de gewonde zoveel morfine te geven als nodig was om de pijn te verdrijven. Eigenlijk een soort voorloper van euthanasie.

Een impressie van het museum: zeker een bezoekje waard.

Dit hondje was een aanwinst voor de soldaten in de loopgraven. Hij hield hen niet alleen gezelschap: hij zorgde er ook voor de de ratten wegbleven. Kun je het je voorstellen in de vochtige, koude gangen van de loopgraven waar de ratten je overal besnuffelen!

Door verschillende naties zijn later stoelen aan Ieper geschonken; de stoelen staan symbool voor de lege plekken die de jonge mannen thuis aan de eettafel achterlieten. 

In Flanders Fields, John McCrae

Dit gedicht weerspiegelt het gevoel van John Mc Crae, een Canadese legerarts die de uitvaart van zijn gevallen vriend verzorgt. De poppies, klaprozen, is het eerste leven wat verschijnt op de slagvelden van Ieper en omgeving. Het gedicht in voorgedragen vorm was ook in het museum te horen. Zelf vind ik de versie van Leonard Cohen erg mooi.

Niet echt foto waar ik er goed op sta, maar wel lekker genoten van pannetje mosselen Ieper en dressed to the occasion met de rode poppies.

Ook nog iets grappigs, na deze zware kost

Tijdens het ontbijt in Gasthof t Zweers hebben we dubbel gelegen van het lachen. Bij het inchecken hadden we al wat lol gehad: we konden de kamer niet vinden. De vriendelijke gastvrouw gaf ons de sleutel van de kamer: 105. Nadat we op de eerste verdieping zochten en zochten en alleen 104, 106, 107, 108 en 109 konden vinden, toch maar weer naar de dame in kwestie gegaan met de mededeling dat we de kamer echt niet konden vinden. Logisch, ze was namelijk vergeten te zeggen dat 'privé' op de deur stond. Lag dus niet aan ons. Maar wat nog grappiger was, was dat we onze hoofdrolspelers van Undercover (Netflix) meende te herkennen aan het ontbijt. Murat noemde een van dames 'Danielle' (vrouw van Ferry, drugsbaron) en sprak op z'n Ferrys. Soort quilty pleasure van ons dat we een gesprek voeren alsof we in de serie zitten. Op zich ben ik niet zo van Nederlandse series, maar deze vind ik echt goed. Had ik niet gedacht, maar we konden ons echt in de personages inleven. Zo zeer zelfs, dat we denken dat we ze - incognito- menen te herkennen in Ieper. Murat noemde haar hondje dat naast een van de dames zat met Huggs laarsjes Khaleesi van The Game of Thrones. Dit is iets wat ik echt niet heb gekeken, veel te veel geweld naar mijn smaak. Terwijl ze het ontbijtzaaltje verliet, sprak Murat dus nog Brabo's en wat schetst onze verbazing: ze heette gewoon echt Danielle. Je kon ons wegdragen; voor Murat een reden om hardop 'Ferry, jongen, heddie gij vakantie, of wat'. Gelukkig reageerde ons Ferry daar niet op :)