Lekker ruikende lelies en 't zou verboden moet worden!'
Lekker ruikende lelies en 't zou verboden moet worden!'
Dit is de slogan van een reclame over autodrop, waar ik aan moest denken toen ik voor de verleiding bezweek.
Onlangs weer veel te lekkere mini-appeltaartjes van AH gekocht, tsja, 2 halen 1 betalen, dat kan ik dan toch niet laten liggen. Die caloriebom was nadat ik de dag daarvoor ook al veel te veel calorieën tot mij had genomen. Na een bliksembezoekje aan Volkenkunde 'moesten' we afgelopen zondag verplicht naar Stadscafe van der Werff, wat een straf! Het is weekend, dus kunnen we best weleens een hapje buiten de deur eten. En om dan maar direct van de gelegenheid gebruik maken om de door Deniz zo aangeprezen roast chicken uit te proberen. Het was verrukkelijk!
Onze lieve zorgzame zoon had nog een verrassinkje in petto: een overheerlijk toetje met chocolade moeulleux en een trifle van honing-mascarpone, verse aardbeien afgetopt met honey comb. Het klinkt net zo calorierijk als het was; dus maandagochtend maar direct naar de sportschool om mezelf af te tobben.
Esmee van Aerofit wist mij met haar enthousiasme gelukkig te verleiden mijn uiterste best te doen bij haar body shape les. Daarna thuis samen met Deniz (echte koks zijn op maandagen vrij, heb ik weleens ergens gelezen) de koelkast helemaal schoon geschrobd. Wat is dat toch, dat je je altijd voorneemt om zo'n klus niet uit te stellen, het gewoon bij te houden en dat dat - bij mij althans - niet vaak lukt?
Na deze schoonmaakactie mezelf verleid (was niet heel moeilijk) om te beginnen aan het boek van Murat Isik, Wees onzichtbaar. Nu ik de binnenzijde eens goed bekijk, zie ik dat het gelimiteerde oplage ter gelegenheid van de bekroning met de Boekhandelprijs 2018 is. Het is dus alweer enige tijd geleden, 4 jaar, dat ik bij mijn favoriete boekhandel, van der Meer in Noordwijk voor mijn eigen Murat heb gekocht. Ik ben benieuwd of het de verwachtingen waarmaakt; in ieder geval krijg ik echt zin om er in te beginnen. Bij het openen van het boek, word ik direct al verrast, iets in de bladspiegel of zo. Ik kan het niet goed duiden, maar het oogt heel prettig.
Op de achterzijde wordt beloofd dat Murat je gekluisterd houdt aan 'het rauwe, rijke en belangwekkende coming-of-age verhaal van een Turks-Nederlandse jongen in de Bijlmer'. In de binnenzijde wordt hij neergezet als een 'vertelbeest' dat met zijn verhaal er in slaagt een beeld van de maatschappelijke verhoudingen van de jaren tachtig in de Bijlmer schetsen. Wat me hierbij raakte was de onveilige wereld waarin hij zich bevond. Ieder kind heeft recht op een veilige omgeving, maar wat doe je als dat niet voor jou is weggelegd? Hij is er in geslaagd zich hieraan te onttrekken en heeft - zo lees ik op het internet - al eerder romans geschreven. Ik kan niet wachten om het verhaal te lezen.
Maar, first things first, koken met Deniz. Op zijn vrije dag wil hij graag wat speciaals voor ons klaarmaken en ik mag hem daarbij helpen. Het wordt zalm op huid - dat moest van deze chef - met gegrilde courgettes, geblancheerde wortels met peultjes en tagliatelle (ik leer ook steeds meer over schrijfwijze van diverse gerechten, met dank aan de spellingcontrole 👍). Als assistent mag ik iets van snijwerk van tomaten doen. Dat moet per se pomodori zijn waar ik de binnenkant van moet verwijderen en daarna in vierkantjes snijden. Ja, het moet wel precies goed gedaan worden. Ik doe wat mij wordt opgedragen, zodat de chef tevreden kan zijn. Samen in de keuken staan, dat doen we weleens vaker en het roept bij mij goede herinneringen aan mijn jeugd op. Niet voor niets heb ik de leuke kaart - een ludieke vorm om personeel te werven- van De Horecagroep Leiden meegenomen.
Reacties