Vandaag, 25 juli 2021, besloten om weer eens wat aan het 'papier' toe te vertrouwen. Vanochtend al heerlijk genietend van kopje koffie in alle rust overdenkend wat ik de komende periode met mijn zee aan vrije tijd eens kon doen. In ieder geval lezen en weer eens wat voor een vakantieblog schrijven.
In navolging van het delen van mijn ervaringen vakantie Japan en Vienna in een blog, dit jaar een start in de mooie sleutelstad Leiden. De link met Leiden is snel gemaakt; ik heb mijn hart eraan verpand sinds de dag dat ik op 2 oktober 1986 voor het eerst de dag voor Leidens Ontzet een feest meemaakte om nooit te vergeten. Ik ben geboren en getogen in een klein dorpje in Zuid Holland, Noordwijk, en als jong meisje leerde ik via de ogen van Murat de stad Leiden kennen. Dat was dus voor het eerst al meer dan 34 jaar geleden. Over 3 October in later blog wellicht meer.
Tot zover mijn link met mijn verleden en Leiden; nu, anno 2021 ben ik als docent bij Leonardo College in Leiden werkzaam. Na de vakantie starten we in ons nieuwe gebouw met deze schitterende entree.
Deze foto is gemaakt tijdens de officiële opening op vrijdag 23 juli jl. De kunstenares is verbonden met onze school als voormalig docent en volgens mij zelfs ook als leerling.
Voordat de school het Leonardo College heette, was het de Rembrandt. Heel toevallig heeft Murat de opening van de toen nieuwe Rembrandt Scholengemeenschap meegemaakt; toen trad de band Doe Maar op. Denk niet dat ze dit nog eens dunnetjes willen overdoen als we in oktober een feestweek organiseren, maar je weet maar nooit.
LEZEN (eindelijk!)
Om de daad bij het woord te voeren, heb ik afgelopen donderdag, nadat ik alles voor mijn portfolio had ingeleverd, mijn voornemen omgezet in daden. Ik stuitte - toeval of niet - op het op boek van Jeroen Windemeijer De bekentenissen van Petrus. 
In deze literaire thriller word je meegenomen in de avonturen van een Leidse professor Peter de Haan en een geschiedenisstudente Judith Cherev. De rol die Leiden in het verhaal- al dan niet fictief - speelt in de geschiedenis, wordt op een toegankelijke wijze aan de lezer getoond. Windmeijer neemt je mee in zijn Leiden met beschrijvingen vol hofjes en bijzondere gebouwen. Ik vermoed dat als je letterlijk de routes die hij neemt volgt, ze waarheidsgetrouw blijken te zijn. Je zou op deze manier het betoverde van de steegjes, nostalgische hofjes, historische gebouwen e.d. uit het boek zelf kunnen 'ervaren'. Helaas ontbreekt bij mij elk topografisch gevoel, maar de namen van steegjes en gebouwen roepen bij mij wel het beeld en bijbehorend gevoel op wat ik heb als ik door Leiden loop.
Het beleg van Leiden
In het verhaal worden soms andere - zelfs grappige - verklaringen voor historische feiten gegeven. Bijvoorbeeld wat de werkelijke reden was voor de Spanjaarden om op 3 oktober 1574 zo plotseling uit Leiden te vertrekken. Volgens voornoemde professor gaan ze niet weg, omdat het zo slecht weer is - uitzonderlijk koud, regen, bijna geen eten, kortom: barre omstandigheden. Nee, hij denkt dat legeraanvoerder groothertog Alva orders van Filips II had ontvangen om zich terug te trekken 'omdat er niets te halen viel'. Dat 'niets' heeft alles met het verhaal van De Betekenissen van Petrus te maken, zonder al teveel in details te treden wordt de link gelegd met de titel van het boek.
Het wordt Peter de Haan duidelijk, althans de werkelijke reden wordt op deze manier aan hem gepresenteerd, wat de reden voor de Spaanse koning was om het leger naar Leiden te sturen. De logica van het verhaal volgend zou zijn, dat er zich 'iets' in Leiden zou bevinden dat ertoe leidde dat het leger niet naar Constantinopel werd gestuurd om daar het christendom weer veilig te stellen, maar om beleg te slaan in Leiden. Je zou denken: Wat hebben ze nu in hemelsnaam in Leiden te zoeken? Wat 'dat' is, ontdek je als je het boek leest.
Een andere historisch verband dat gesuggereerd wordt, is dat 4 oktober - de dag na Leidens Ontzet - de eerste dag zou zijn die bij de invoering van de Gregoriaanse kalender - invoering van schrikkeljaren - sneuvelt. Bijzondere interpretatie, gewaagd dat wel.
Geloof
In het verhaal wordt er ook nog even een uitstapje gemaakt naar de rol van Pelgrims Fathers, die per slot van rekening vanuit - wederom - Leiden met de Mayflower naar het Amerika vertrekken om daar in alle vrijheid hun geloof te kunnen belijden. Het verhaal zit vol met - voor mij deels herkenbare -verwijzingen naar het geloof. Als klein meisje was ik altijd gebiologeerd door de kerkdienst, vooral als het een gezongen mis betrof. De gezangen waren in het Latijn, iets wat ik verstond noch begreep, wakkerden een zowel mysterieus als gevoel van saamhorigheid aan. Ik ben niet gelovig, volgens mij toen niet en nu niet. Voor het geloof wordt ergens in het verhaal wordt een verklaring gegeven: 'Het werkt, geloof biedt houvast, troost, boodschappen van liefde en vergeving'. Ik denk dat dit inderdaad is wat geloof voor een mens kan betekenen.
Vanuit mijn rooms katholieke achtergrond heb ik in het verhaal nog wel wat andere aanknopingspunten gevonden. Vertellingen uit de Bijbel kwamen mij bekend voor. In het verhaal maakt Peter af en toe grappige zinspelingen op de Bijbel: 'Als ik nu eens over het water zou kunnen lopen, dan zou het een stuk sneller gaan'. Of zingt hij psalmen, voor mij dan weer onbekend waarschijnlijk omdat ze uit het Oude Testament komen, die op de situatie van toepassing zijn.
Een aantal keren vraagt hij zich af of hij - ooit van zijn geloof gevallen - weer zal bekeren en tot welk geloof. Of hij daadwerkelijk als verdwaald schaap weer terugkeert naar de kudde, ik weet het niet. In ieder geval weet hij de vondst van het op 2 oktober in 1996 bronzen vizier masker uit de opgraving van het Romeinse kamp Matilo op een bijzondere manier te gebruiken om er een literaire thriller van te maken.
Al met al een aanrader voor wie in Leiden, archeologie, theologie, maar vooral in verhalen geïnteresseerd is. Want, net zoals bij het geloof, gaat het om het kunnen vertellen van een verhaal. En dat kan Jeroen Windmeijer. En, Murat, hij heeft niet alleen een link met Leiden en geschiedenis, deze schrijver draagt zijn boek op aan zijn dochter Dünya (red. Turkse meisjesnaam betekent wereld) en noemt haar canım benim. Kortom: alle redenen om dit boek te lezen ook voor jou, canım benim.