Samen maken we de wereld een beetje mooier, toch?

Het zijn de kleine dingen waar ik zomaar opeens zo van kan genieten, 'de geneugten van het leven' zou mijn oma gezegd hebben. 

Erol in de armen van zijn overgrootmoeder. Zo trots!  

Op tafel lag haar agenda waar ze iedere dag wat in schreef. Ik ging graag bij haar op bezoek, las altijd wat ze had meegemaakt. Visite die was langsgekomen, wat ze had gegeten of welke film ze had gezien. Eigenlijk een soort blog, toch?Aardig detail: ze genoot van maffiafilms, daar bleef ze speciaal voor op. 

Ik lijk in veel dingen op mijn lieve omaatje; net zoals zij, leg ik mijn 'werk' helemaal rondom mij heen. Zij verstelde vroeger voor het restaurant bijvoorbeeld de sloofjes en naaide her en der wat losse knopen aan. Echt verstelwerk dus; iets wat voor mij echt niet is weggelegd, want ik presteer het nog om een simpele knoop verkeerd aan te naaien. Gelukkig heb ik andere kwaliteiten, zo pleegt manlief te zeggen. Of hij dat nu meent? Hij is en blijft een grappenmaker, weet altijd een vrolijke noot aan te slaan en van iedere dag wel een feestje te maken. Dat komt onder andere door zijn social skills, hij - en ook onze beloved Erol - zijn zij in staat om altijd met iedereen contact te leggen. 

Zo werkt Erol bij Meltems delicatessen en komt in aanraking met verschillende mensen waarmee hij altijd een praatje maakt. Onlangs kwam ik even bij hem in de zaak - even wat home made iced tea brengen, je moet toch wat met je vrije tijd - en kletste wat. Ik zag een klant binnenkomen en ging  opzij, zodat hij haar kon helpen. 'Dat hoeft niet hoeft hoor mam, dat is Aleid'. Ik schrok enigszins van de amicale bejegening, het was zichtbaar een dame op leeftijd, maar mijn angst was geheel ongegrond. Ze vond het juist leuk dat zij zo goed met hem overweg kon; samen praatten ze over allerhande kwesties, zo vertrouwde ze me toe. 'Hij is erg welbespraakt en heeft een zeer brede interesse, een lieve en erg sociale jongeman.'

Ze was blij dat ze kennis kon maken met de ouders van de jongen waar ze zoveel mee ophad. Mijn moederhart gloeide, ben zo trots op zijn warme en sociale manier hoe met verschillende mensen weet om te gaan. Iedereen blij en op zo'n moment realiseer je je dat je samen de wereld een beetje mooier maakt.

Vragen staat vrij, toch?

Deniz heeft aan zijn stage een langeafstandsrelatie overgehouden. Dat is althans de term die Buitenlandse Zaken bezigt als het gaat om het toekennen van uitzonderingen op de regel. Bij zijn terugkeer vanuit de Verenigde Staten afgelopen januari, was het de planning dat zijn vriendin bij de tussenlanding in Nederland een paar dagen bij ons zou verblijven, voordat zij naar Aberdeen zou terugkeren. Helaas, ook daar gooide de coronamaatregelen roet in het eten. Als 'resident of Schotland' mocht zij Nederland niet binnenkomen. Ook al kwam haar vlucht uit Amerika, als gevolg van haar UK-passport, mocht ze Nederland gewoon niet in. Afzien dan maar en veel videobellen om de relatie op die manier te onderhouden. Ik vind het knap, zoals ze dat doen hoor, petje af. Binnenkort wil ze naar Nederland komen, als alles van de verschillende regeringen is toegestaan. 

Zij heeft veelvuldig contact gehad met ambtenaren uit het Verenigd Koninkrijk en meldde dat ze groen licht had om eind augustus naar ons te komen. Ik ben altijd iemand van de check, check en dubbel check en ben op zoek gegaan naar informatie op de site van de Nederlandse overheid. De tekst op de site die ik dinsdagavond las, kwam niet helemaal overeen met het groene licht dat zij had gekregen. Door de volgorde van de informatie werd ik op het verkeerde been gezet. Ik ging aan mezelf twijfelen, maar het stond er toch echt op zo'n manier dat ze toch niet kon komen. Gelukkig dat er zoiets bestaat als vragen voorleggen aan een deskundige. Onderaan de site werd de mogelijkheid geboden om via What's app vragen te stellen aan het consulair contactcenter van BuZa. Uitstekende service, ik kan niet anders zeggen. De consulair voorlichter in kwestie bevestigde dat het op de site niet zo duidelijk stond. Ze mocht wel komen, mits ze uiteraard aan de voorwaarden voor langeafstandsrelatie voldeed en volledig gevaccineerd was. 

Bij het afsluitende berichtje in de app zat een link met een survey. Nu ben ik altijd in voor het geven van feedback. Niet iedereen zit daar op te wachten, maar ja, zo ben ik nu eenmaal. Ik denk graag mee om het een beetje beter - mooier - te maken. Dus vul ik dat in en geef aan dat de informatie op de site niet duidelijk was (heb er niet eens bij vermeld dat ik docent Nederlands ben), maar dat ik uitstekend ben geholpen door de medewerker.  Wat schetst mijn verbazing? Vandaag, donderdag, de site opnieuw bekeken, en wat denk je? Ze hebben het aangepast. Nu is het gewoon duidelijk: een simpele aanpassing van de zinsopbouw - en het woordje toch zorgt ervoor dat het voor iedereen begrijpelijk is. 

Daar word ik nu blij van! 

Net zoals van dat heerlijk kopje koffie of geurende lelies.